Roger Waters / fot. oficjalna strona artysty

Roger Waters


kraj: Wielka Brytania
gatunek: art rock, klasyczna, rock progresywny
dekady: 1960, 1970, 1980, 1990, 2000
Prawdziwe nazwisko George Roger Waters. Brytyjski basista, kompozytor i autor tekstów z kręgu rocka artystycznego i progresywnego. Na swoim koncie ma również klasyczną operę. Jeden z najbardziej utalentowanych i opiniotwórczych artystów muzyki rockowej XX wieku. Najbardziej znany z członkostwa w legendarnej formacji Pink Floyd. Wśród swoich muzycznych fascynacji wymienia między innymi Rogera „Syda” Barretta.

Urodził się 6 września 1943 roku w angielskim Great Bookham, Surrey. Razem z Sydem Barrettem uczęszczał wpierw do Morley Memorial Junior School, potem do Cambridgeshire High School for Boys. Z widzenia znał też Davida Gilmoura, gdyż ten chodził do The Perse School znajdującej się na tej samej ulicy. Podczas studiów na Wydziale Architektury Regent Street Polytechnic poznał Nicka Masona i Richarda Wrighta.

W 1965 roku, wspólnie z Barrettem, Wrightem i Masonem założył zespół Pink Floyd. Choć niewątpliwym frontmanem był Syd, odpowiedzialny w grupie za teksty piosenek, to jednak już na pierwszej płycie „The Piper at the Gates of Dawn” Waters umieścił kompozycję z autorskimi słowami – „Take Up Thy Stethoscope and Walk”.

Pod koniec 1967 roku, po kolejnym ataku katatonii Barretta i zdiagnozowaniu u niego choroby psychicznej, wiadomym już było, że należy szukać na jego miejsce zastępcy. W lutym 1968 roku zaproponowano wspólne granie Gilmourowi, początkowo na zasadach muzyka sesyjnego, a w niedługo potem na prawach stałego członka formacji. Miesiąc później ogłoszono, że Syd przestał być oficjalnie w zespole. I choć wszystko wydawało się proste i uporządkowane – w rzeczywistości muzycy mieli ogromne problemy z bieżącym wywiązywaniem się wobec wytwórni z nowych singli. W tej sytuacji Waters przejął obowiązki lidera formacji, nadając jej przy okazji nowy kierunek artystycznego rozwoju. To właśnie pod jego twórczym przywództwem grupa stworzyła albumy, które po latach nazwano zwaną złotą erą w historii zespołu.

W 1970 roku Waters nawiązał współpracę z Ronem Gesinem (tym samym, z którym Pink Floyd skomponowali tytułową suitę do albumu „Atom Heart Mother”) przy okazji ścieżki dźwiękowej do filmu „The Body”. Będąc członkiem zespołu, Roger był w coraz większym stopniu odpowiedzialny nie tylko za warstwę tekstową utworów, ale również za brzmienie i częste eksperymenty dźwiękowe. Nie ujmowało to jednak wkładu twórczego, jaki wnosili pozostali muzycy – Gilmour - wspaniałe solówki gitarowe oraz ciepłe brzmienie wokalu, Wright – pasaże fortepianowe i organowe, często mocno ocierające się o jazzową stylistykę oraz Mason – programową sekcję rytmiczną. Waters konsekwentnie zmierzał w kierunku tak zwanych koncept albumów; zwartych, wewnętrznie spójnych, z wyraźnym motywem przewodnim. Tak było w przypadku czterech kolejno postępujących po sobie płyt - „The Dark Side of the Moon” (1973), „Wish You Were Here” (1975), „The Animals” (1977) oraz „The Wall” (1979).

Choć powstawały jedne z największych płyt w historii muzyki rockowej – atmosfera w zespole stawała się coraz bardziej napięta. Gilmour wyznał nawet po latach, że Roger przypominał „maniaka na punkcie swojego ego”. Czara przelała się, gdy podczas prac nad muzyką do „The Wall” basista bezceremonialnie wyrzucił Wrighta z zespołu uznając, że nie wnosi nic twórczego do pracy w studiu. Klawiszowiec przypłacił to załamaniem nerwowym, potem uzależnieniem od narkotyków i jak niektórzy twierdzą nawet - do końca życia miał w związku z Watersem uraz psychiczny.

Spółka Waters – Gilmour – Mason, ostatni raz spotkała się w 1983 roku, by nagrać płytę „The Final Cut”. Wydawnictwo sygnowane było w następujący sposób – „autor Roger Waters”, „wykonywane przez Pink Floyd”. David bezskutecznie próbował opóźnić wydanie płyty, by mieć czas na zgromadzenie większej ilości materiału, ale Waters stanowczo odmówił, twierdząc, że koledzy z zespołu powinni się cieszyć, że cokolwiek wydają jeszcze jako zespół, skoro od dawna nikt, poza nim nie ma pomysłu na płytę. Longplay nie osiągnąl jednak sukcesu poprzednich, przez krytyków uważany jest do dziś za słabszy w dyskografii, nierówny aranżacyjnie i chaotyczny. Z kolei Roger nigdy nie zgadzał się z tymi zarzutami, uważając je za immanentną całość ze „Ścianą” i jedną ze swoich ulubionych krążków. Dwa lata później publicznie ogłosił, że różnice między nim, a resztą formacji są nie do pogodzenia i chce otrzymać prawa do nazwy zespołu. Dodatkowo w jednym z wywiadów stwierdził buńczucznie, że przecież Pink Floyd to on”. Muzycy zabrnęli w taki punkt, że sprawa musiała trafić do sądu. Waters argumentował z jednej strony, że założycielami formacji byli Barrett, on, Wright oraz Mason, więc Gilmour nie ma prawa używania nazwy zespołu. Z drugiej – po odejściu Syda ze składu - był autorem znakomitej większości tekstów grupy, stąd prawa do nazwy powinny pozostać przy nim. Argumenty te okazały się jednak dla sądu niewystarczającymi i basista proces przegrał.

Zbiegło się to wszystko z początkiem solowej działalności muzyka. W 1984 roku do sklepów trafił jego debiutancki krążek „ The Pros and Cons of Hitch Hiking”, będący koncept albumem – opowieścią ilustrowaną snami podczas jednej z nocy. Do pracy w studiu muzyk zaprosił wspaniałego gitarzystę – Ericka Claptona oraz saksofonistę – Davida Sanborna. Materiał powstał kilka lat wcześniej, gdy Pink Floyd pracowali nad płytą „The Wall”. Wtedy jednak wybrano historię Pinka. Musiało upłynąć trochę czasu, by Roger wrócił do porzuconego motywu drogi. Po wydaniu albumu basista ruszył w promocyjną trasę koncertową, obejmującą nie tylko Europę, lecz także Stany Zjednoczone.

Dwa lata później, Waters rozpoczął pracę nad muzyką do filmu „When the Wind Blows”. Na ścieżce dźwiękowej pojawili się między innymi - David Bowie oraz grupa Genesis. Równocześnie działał jego zespół - The Bleeding Heart Band, założony głównie na potrzeby występów na żywo.

W czerwcu 1987 roku do sklepów trafił jego kolejny solowy album – „Radio K.A.O.S.”, będący koncepcyjną opowieścią o upośledzonym chłopcu Billym, mogącym łączyć się na falach radiowych z centrum dowodzenia programem rakietowym USA i wywołującym pod koniec albumu atak nuklearny. Płyta odniosła sukces komercyjny, choć nie taki, jakie odnosiły wydawnictwa sygnowane nazwą Pink Floyd. Rok później, w jednym z wywiadów, muzyk przyznał, że nie jest zadowolony z krążka i właściwie szkoda, że go wydał.

W listopadzie 1989 roku runął mur berliński, symbol żelaznej kurtyny, oddzielającej świat Zachodu od Bloku Wschodniego. W lipcu dwa lata później, na Placu Poczdamskim, Waters wystawił specjalnie przygotowane widowisko muzyczno - teatralne – „The Wall – Live In Berlin”. Inspiracją była oczywiście płyta Floydów z 1979 roku. Wśród zaproszonym muzyków, którzy wsparli go na scenie byli między innymi Joni Mitchell, Van Morrison, Cyndi Lauper, Marianne Faithfull, grupa Scorpions, Bryan Adams, Jerry Hall, Paul Carrack oraz Sinead O'Connor. Partie finałowe wykonała wschodnioniemiecka orkiestra symfoniczna z towarzyszeniem chóru. Nad sceną unosiły się monstrualnych rozmiarów lalki wzorowane na postaciach autorstwa Gerarda Scarfe’a, a podczas koncertu zbierano pieniądze dla brytyjskiej organizacji - the Memorial Fund for Disaster Relief. Żaden z pozostałych członków zespołu nie został zaproszony. Mimo problemów technicznych (występ był powtarzany tego samego dnia i dwukrotnie rejestrowany), udało się wydać show na DVD już dwa miesiące później.

Tymczasem w 1990 roku basista zatrudnił nowego managera, Marka Fenwicka i zakończył współpracę z EMI. Jego nową wytwórnią została Columbia. W życiu osobistym również przyszedł czas na zmiany – muzyk wziął rozwód ze swoją drugą żoną Carolyne Christie. Wszystko to skłoniło go do ponownego wejścia do studia nagrań.

We wrześniu 1992 roku fani otrzymali jego nowy longplay – „Amused to Death”. Choć część pomysłów zawartych na tym koncept albumie pochodziła jeszcze z lat 80., największy wpływ miały jednak wydarzenia na Placu Tiananmen z 1989 roku oraz wojna w Zatoce Perskiej. Po raz kolejny artysta postawił słuchaczom filozoficzne pytania o specyficzny wpływ, jaki mają na współczesnego człowieka mass media i telewizja. Znalazły się na nim również kwestie wyalienowania jednostki i niebezpiecznej dla jego wolności - agresywnej globalizacji. Od strony producenckiej nad wszystkim czuwał Pat Leonard (ten sam, który produkował także płytę „A Momentary Lapse of Reason” (1987) grupy Pink Floyd). Do współpracy zaprosił także Jeffa Becka, który zagrał w większości utworów na gitarze prowadzącej. Choć płyta była mocno krytykowana i stała się przedmiotem niewybrednych drwin ze strony mediów, prasa branżowa nazwala je najwybitniejszym dziełem Watersa po opuszczeniu macierzystej formacji, porównując płytę do dokonań Floydów z końca lat 70. Z kolei artysta opisywał wydawnictwo jako zamykające swoistą trylogię – „The Dark Side of the Moon” oraz „The Wall”. Paradoksalnie, longplay nie miał wsparcia promocyjnego w postaci trasy koncertowej, a kilka kompozycji w wersji live fani usłyszeli dopiero podczas trasy muzyka – „In the Flesh” w latach 1999 – 2002.

Wspomniane wyżej tournne objęło nie tylko solowe dokonania artysty, lecz także kompozycje napisane jeszcze pod szyldem Pink Floyd. Trasa okazała się spektakularny sukcesem komercyjnym, tym bardziej, że sam zespół (po ogłoszeniu przez Gilmoura „muzycznej emerytury” w 1994 roku) nie wydawał się być zainteresowanym jakimikolwiek występami na żywo. Do wspólnego grania artysta zaprosił między innymi legendarnego gitarzystę Snowy’ego White’a, swojego syna Harry’ego (grającego na gitarze i klawiszach) oraz pod koniec trasy – na dwa koncerty – Nicka Masona (Pink Floyd). Jeden z licznych koncertów został zarejestrowany i wydany w grudniu 2000 roku na DVD jako „In the Flesh Live”. Fani mogli posłuchać nie tylko przeglądu najbardziej znanych kompozycji zespołu, lecz także dwóch premierowych utworów artysty – „Flickering Flame” oraz „Each Small Candle”.

W czerwcu 2002 roku muzyk wystąpił na Glastonbury Festival. Trzy lata później Wielka Brytania wprowadziła słynny Hunting Act, mający uregulować osławione polowania na lisy. Oburzony brakiem całkowitego zakazu tego procederu (w Szkocji bezwzględnie zabroniono polowań w 2003 roku) wyprowadził się z Wysp Brytyjskich do Stanów Zjednoczonych. Ze swoją nową przyjaciółką, Laurie Durning osiadł na Long Island w Nowym Jorku.

1 maja 2004 roku swoją prapremierę miała uwertura do pisanej od lat przez Watersa opery „Ça Ira”. Uroczystość miała miejsce podczas świętowania akcesu Malty do Unii Europejskiej. W tym samy czasie muzyk wystąpił także na Broadway’u w produkcji „The Wall”, na którą złożyły się fragmenty nie tylko wspomnianej płyty, lecz także utwory z innych krążków oraz nowy materiał.

We wrześniu opublikował w sieci swoje dwa nowe utwory – „To Kill The Child” oraz „Leaving Beirut”, zainspirowane inwazją na Irak w poprzednim roku. A po trzęsieniu ziemi oraz katastrofie spowodowanej falą tsunami w Azji – wspólnie z Erickiem Claptonem podczas koncertu charytatywnego wykonał floydowe „Wish You Were Here”.

W lutym następnego roku, po blisko 16 latach pracy – ogłoszono, że opera „Ça Ira” została ukończona. We wrześniu wydano ją na CD oraz DVD. Libretto opowiadające początki Wielkiej Rewolucji Francuskiej, pierwotnie pisane było po francusku, dopiero w 1997 roku zostało przetłumaczone na angielski. Dzieło wyrosło z fascynacji artysty muzyką klasyczną, a szczególnie Beethovenem, Berliozem i Borodinem. Jeśli ktoś spodziewał się, że będzie to rock opera, to srogo się zawiódł, gdyż Waters stworzył dzieło mieszczące się klasycznych ramach gatunku. Choć środowisko muzyki poważnej przyjęło „Ça Irę” bardzo dobrze, to jednak w wywiadach częściej padały pytania o relacje Watersa z byłym zespołem oraz plotki o ewentualnym ponownym połączeniu sił całej czwórki. Zbiegło się to w czasie z publikacjami prasowymi, jakoby możliwym było wspólne wystąpienie Pink Floyd z Watersem na jednym z planowanych koncertów Live Earth. Gilmour natychmiast zaprzeczył, że zespół ma wziąć w tym udział, choć Roger wstępnie zgodził się na koncert w New Jersey.

Do historycznego spotkania na jednej scenie wszystkich czterech muzyków doszło dopiero 2 lipca 2005 roku podczas londyńskiego koncertu Live 8. Zespół zagrał wtedy 23-minutowy set, na który złożyły się cztery utwory – „Speak to Me/Breathe"/ „Breathe (Reprise)”, „Money”, „Wish You Were Here” oraz „Comfortably Numb”. Niedługo później w jednym z wywiadów Roger przyznał, że spotkanie się z członkami byłego zespołu nastroiło go bardzo pozytywnie, mimo wciąż istniejących między nimi różnic. Stwierdził, że mogliby ruszyć w trasę koncertową, albo wejść do studia i nagrać nowy album. Oczywiście byłoby to możliwe, jeśli to wciąż on sprawowałby nad tym kontrolę. Jednocześnie zaprzeczył, by była możliwość ponownego zejścia się całego składu na dobre. Nadzieje fanów ostudził Gilmour, oświadczając zdecydowanie, że wciąż jest na emeryturze i nie wybiera się w żadną trasę, ani nie nagrywa płyty, a już tym bardziej z Watersem.

W 2006 roku basista ruszył w trasę koncertową – „The Dark Side of the Moon Live Tour”, w związku z 33. rocznicą wydania Ciemnej Strony Księżyca. Występy składały się z dwóch części – w pierwszej – grał klasyki z repertuaru własnego oraz Pink Floyd, w drugiej – prezentował w całości tę klasyczną obecnie płytę. Sporadycznie na scenie pojawiał się za perkusją Nick Mason. Podobną propozycję otrzymał Richard Wright, ale odmówił, tłumacząc się realizacją solowych projektów.

Na początku lipca 2006 roku zmarł Syd Barrett, jeden z założycieli formacji, co wywołało reakcje wszystkich pozostałych żyjących muzyków z zespołu. Waters przyznał w wywiadzie, że jest mu przykro, w jaki sposób kiedyś potraktowali wokalistę i że te wyrzuty sumienia są prawdziwą ciemną stroną zespołu. Przyznał się też do tego, że przez lata kompletnie nie interesował się losem chorego kolegi. Faktem jest bowiem, że jedynym, który wyciągnął rękę i pomógł przyjacielowi był David Gilmour. Natomiast miesiąc później w Poznaniu odbyła się światowa prapremiera „Ça Iry”, w reżyserii Janusza Józefowicza.

W marcu następnego roku swoją premierę miała jego kompozycja „Hello (I Love You)”, która pojawiła się na soundtracku do filmu „The Last Mimzy”.

W lipcu 2007 roku wziął udział w charytatywnym koncercie na rzecz walki z problemem globalnego ocieplenia. Znane jest także jego wsparcie dla organizacji non – profit walczących z ubóstwem i malarią w Afryce.

We wrześniu 2008 roku zmarł Richard Wright. Na swojej stronie internetowej Roger napisał, że to niepowetowana strata dla muzyki oraz że jest wdzięczny za możliwość poznania go i wspólnej z nim pracy.

Artysta od kilka lat roku zapowiada wydanie nowego albumu, ale jak na razie nic nie zostało opublikowane. Z drugiej strony wiadomym jest, że artysta pracuje równocześnie nad aż dwoma płytami długogrającymi, traktującymi o emocjach, jakie nieustannie targają współczesnym człowiekiem. Jedna z nich funkcjonuje pod roboczym tytułem „Heartland”. Choć opublikował dwa nowe utwory – „Each Small Candle” oraz „Flickering Flame” na składance „Flickering Flame: The Solo Years Vol. 1”, to jednak w końcu przyznał, że nowe projekty ujrzą światło w późniejszym, bliżej niesprecyzowanym terminie.

W lutym 2009 roku artysta odebrał nagrodę Cinema for Peace za film „The Wall”.

Jego ulubionym instrumentem do dziś pozostaje gitara basowa Fender Precision, na której zazwyczaj gra za pomocą kostki, jedynie czasami używa samych palców. Nie ogranicza się jednak tylko do tego jednego instrumentu – na płytach „Wish You Were Here” oraz „The Animals” używał gitary elektrycznej, rytmicznej oraz syntezatorów, nie wspominając już o eksperymentach dźwiękowych z użyciem loopów i sampli. Podczas występów na żywo sięga natomiast chętnie po gitarę akustyczną.

Słuchaj w serwisie RMF ON:

RMF Rock Progresywny

Ça Ira
Ça Ira
CD1: • Act One • 1. The Gathering Storm • 2. Overture • 3. Scene 1: A Garden in Vienna 1765 • 4. Madame Antoine, Madame Antoine • 5. Scene 2: Kings Sticks and Birds • 6. Honest Bird, Simple Bird • 7. I Want to Be King • 8. Let Us Break All the Shields • 9. Scene 3: The Grievances of the People • 10. Scene 4: France in Disarray • 11. To Laugh is to Know How to Live • 12. Slavers, Landlords, Bigots at Your Door • 13. Scene 5: The Fall of the Bastille • 14. To Freeze in the Dead of Night • 15. So to the Streets in the Pouring Rain • Act Two • 1. Scene 1: Dances and Marches • 2. Now Hear Ye! • 3. Flushed With Wine • 4. Scene 2: The Letter • 5. My Dear Cousin Bourbon of Spain • 6. The Ship of State is All at Sea • 7. Scene 3: Silver Sugar and Indigo • 8. To The Windward Isles • 9. Scene 4: The Papal Edict • 10. In Paris There's a Rumble Under the Ground • CD2: • Act Three: • 1. Scene 1: The Fugitive King • 2. But the Marquis of Boulli Has a Trump Card Up His Sleeve • 3. To Take Your Hat Off • 4. The Echoes Never Fade from That Fusillade • 5. Scene 2: The Commune de Paris • 6. Vive la Commune de Paris • 7. The National Assembly is Confused • 8. Scene 3: The Execution of Louis Capet • 9. Adieu Louis for You It's Over • 10. Scene 4: Marie Antoinette - The Last Night on Earth • 11. Adieu My Good and Tender Sister • 12. Scene 5: Liberty • 13. And in the Bushes Where They Survive
Flickering Flame: The Solo Years Volume 1
Flickering Flame: The Solo Years Volume 1
1. Knockin' on Heaven's Door • 2. Too Much Rope • 3. The Tide Is Turning • 4. Perfect Sense, part I & II (live) • 5. Three Wishes • 6. AM • 7. Who Needs Information • 8. Each Small Candle (live) • 9. Flickering Flame (new demo) • 10. Towers of Faith • 11. Radio Waves • 12. Lost Boys Calling (original demo)
In the Flesh: Live
In the Flesh: Live
CD1: • 1. In the Flesh • 2. The Happiest Days of Our Lives • 3. Another Brick in the Wall, Part II • 4. Mother • 5. Get Your Filthy Hands Off My Desert • 6. Southampton Dock • 7. Pigs on the Wing, Part 1 • 8. Dogs • 9. Welcome to the Machine • 10. Wish You Were Here • 11. Shine On You Crazy Diamond, Pts. 1-8 • 12. Set the Controls for the Heart of the Sun • CD2: • 13. Breathe • 14. Time • 15. Money • 16. Pros and Cons of Hitch Hiking, Part 11 • 17. Perfect Sense • 18. The Bravery of Being Out of Range • 19. It's a Miracle • 20. Amused to Death • 21. Brain Damage • 22. Eclipse • 23. Comfortably Numb • 24. Each Small Candle
Amused to Death
Amused to Death
1. The Ballad of Bill Hubbard • 2. What God Wants, Part I • 3. Perfect Sense, Part I • 4. Perfect Sense, Part II • 5. The Bravery of Being Out of Range • 6. Late Home Tonight, Part I • 7. Late Home Tonight, Part II • 8. Too Much Rope • 9. What God Wants, Part II • 10. What God Wants, Part III • 11. Watching TV • 12. Three Wishes • 13. It's a Miracle • 14. Amused to Death
The Wall - Live in Berlin
The Wall - Live in Berlin
1. In the Flesh? (Scorpions) • 2. The Thin Ice (Ute Lemper & Roger Waters & the Rundfunk Orchestra & Choir) • 3. Another Brick in the Wall (Part 1) (Roger Waters; sax solo by Garth Hudson) • 4. The Happiest Days of Our Lives (Roger Waters) • 5. Another Brick in the Wall (Part 2) (Cyndi Lauper; guitar solos by Rick DiFonzo & Snowy White, synth solo by Thomas Dolby) • 6. Mother (Sinéad O'Connor & The Band; accordion by Garth Hudson, vocals by Rick Danko & Levon Helm; acoustic instruments by The Hooters) • 7. Goodbye Blue Sky (Joni Mitchell & the Rundfunk Orchestra & Choir ; flute by James Galway) • 8. Empty Spaces/What Shall We Do Now? (Bryan Adams & Roger Waters & the Rundfunk Orchestra & Choir • 9. Young Lust by Bryan Adams, guitar solos by Rick DiFonzo & Snowy White) • 10. Oh My God - What a Fabulous Room (Jerry Hall) (intro to One of My Turns) • 11. One of My Turns (Roger Waters) • 12. Don't Leave Me Now (Roger Waters) • 13. Another Brick in the Wall (Part 3) (Roger Waters (followed by the medley The Last Few Bricks) & the Rundfunk Orchestra & Choir) • 14. Goodbye Cruel World (Roger Waters) • 15. Hey You (Paul Carrack) • 16. Is There Anybody Out There? (The Rundfunk Orchestra & Choir; Rick DiFonzo & Snowy White) • 17. Nobody Home (Roger Waters & the Rundfunk Orchestra & Choir & Snowy White) • 18. Vera (Roger Waters & the Rundfunk Orchestra & Choir) • 19. Bring the Boys Back Home (The Rundfunk Orchestra & Choir & the Group of Soviet Forces in Germany song and dance ensemble) • 20. Comfortably Numb (Van Morrison, Roger Waters & The Band & the Rundfunk Orchestra & Choir &Rick DiFonzo & Snowy White) • 21. In the Flesh (Roger Waters, Scorpions, the Rundfunk Orchestra and Choir) • 22. Run Like Hell (Roger Waters, Scorpions) • 23. Waiting for the Worms (Roger Waters, Scorpions and the Rundfunk Orchestra and Choir) • 24. Stop (Roger Waters) • 25. The Trial (The Rundfunk Orchestra and Choir and Tim Curry, Thomas Dolby, Ute Lemper, Marianne Faithfull and Albert Finney) • 26. The Tide is Turning (After Live Aid) (Roger Waters, Joni Mitchell, Cyndi Lauper, Bryan Adams, Van Morrison and Paul Carrack) & the Rundfunk Orchestra & Choir
Radio K.A.O.S.
Radio K.A.O.S.
1. Radio Waves • 2. Who Needs Information • 3. Me or Him • 4. The Powers That Be • 5. Sunset Strip • 6. Home • 7. Four Minutes • 8. The Tide Is Turning (After Live Aid)
When the Wind Blows (soundtrack)
When the Wind Blows (soundtrack)
1. When the Wind Blows (Performed by David Bowie) • 2. Facts And Figures (Performed by Hugh Cornwell) • 3. The Brazilian (Performed by Genesis) • 4. What Have They Done? (Performed by Squeeze) • 5. The Shuffle (Performed by Hardcastle) • 6. The Russian Missile • 7. Towers of Faith • 8. Hilda's Dream • 9. The American Bomber • 10. The Anderson Shelter • 11. The British Submarine • 12. The Attack • 13. The Fall Out • 14. Hilda's Hair • 15. Folded Flags
The Pros and Cons of Hitch Hiking
The Pros and Cons of Hitch Hiking
1. 4:30 AM (Apparently They Were Travelling Abroad) • 2. 4:33 AM (Running Shoes) • 3. 4:37 AM (Arabs with Knives and West German Skies) • 4. 4:39 AM (For the First Time Today, Part 2) • 5. 4:41 AM (Sexual Revolution) • 6. 4:47 AM (The Remains of Our Love) • 7. 4:50 AM (Go Fishing) • 8. 4:56 AM (For the First Time Today, Part 1) • 9. 4:58 AM (Dunroamin, Duncarin, Dunlivin) • 10. 5:01 AM (The Pros and Cons of Hitch Hiking, Part 10) • 11. 5:06 AM (Every Stranger's Eyes) • 12. 5:11 AM (The Moment of Clarity)
Music from The Body
Music from The Body
1. Our Song • 2. Sea Shell and Stone • 3. Red Stuff Writhe • 4. A Gentle Breeze Blew Through Life • 5. Lick Your Partners • 6. Bridge Passage for Three Plastic Teeth • 7. Chain of Life • 8. The Womb Bit • 9. Embryo Thought • 10. March Past of the Embryos • 11. More Than Seven Dwarfs in Penis-Land • 12. Dance of the Red Corpuscles • 13. Body Transport • 14. Hand Dance — Full Evening Dress • 15. Breathe • 16. Old Folks Ascension • 17. Bed-Time-Dream-Clime • 18. Piddle in Perspex • 19. Embryonic Womb-Walk • 20. Mrs. Throat Goes Walking • 21. Sea Shell and Soft Stone • 22. Give Birth to a Smile
Amused To Death  1992
Four Minutes  1987
Hello (I Love You)  2007
It's a Miracle  1992
Lost Boys Calling  1998
Perfect Sense, Part I & II  1992
Radio Waves  1987
Running Shoes  1984
Sexual Revolution  1984
The Tide Is Turning  1987
Three Wishes  1992
When The Wind Blows (Film Score)  1986
Wish You Were Here  2000
24 kwietnia 1990
Podczas prac nad przygotowaniem koncertu „The Wall” Rogera Watersa w Berlinie, robotnicy odkryli niewybuch z czasów drugiej wojny światowej.