Andrzej Sapkowski: „Wiedźmin”
Andrzej Sapkowski to jeden z najsłynniejszych polskich pisarzy, którego popularność wyszła poza granice naszego kraju. Jest on także najczęściej, po Stanisławie Lemie, tłumaczonym polskim autorem fantastyki. Wszystko to za sprawą serii książek o przygodach Geralta z Rivii: „Wiedźmin”. W tym świecie osoby będące wiedźminami zajmują się odpłatnym zabijaniem potworów, które mogą zagrażać bezpieczeństwu ludzi. W gronie bohaterów znajdują się między innymi: wspominany już Geralt, Jaskier, Yennefer czy Ciri.
Cykl wiedźmiński na początku był jedynie serią opowiadań, które ukazywały się w kolejnych numerach miesięcznika „Fantastyka”. Pierwsze z nich – „Wiedźmin” – wysłane zostało w 1986 roku, jako zgłoszenie na konkurs magazynu. Ostatecznie zajęło trzecie miejsce.
Na podstawie oryginalnego „Wiedźmina” stworzono między innymi filmy, komiksy, a także seriale – w polskiej wersji z 2002 roku głównego bohatera zagrał Michał Żebrowski, a w amerykańskiej pojawili się Liam Hemsworth oraz Henry Cavill. Ukazało się również kilka gier komputerowych.
Andrzej Sapkowski. Cytaty z „Wiedźmina”
„Wiedźmin” to nie tylko opisy walk, to także wartościowe cytaty, z których możemy wyciągnąć coś więcej. Co znajdziemy na przykład w „Ostatnim życzeniu”? Andrzej Sapkowski pisze tam między innymi o miłości:
O miłości wiemy niewiele. Z miłością jest jak z gruszką. Gruszka jest słodka i ma kształt. Spróbujcie zdefiniować kształt gruszki.
Pojawia się również analiza zła:
Zło to zło, Stregoborze - rzekł poważnie wiedźmin wstając. - Mniejsze, większe, średnie, wszystko jedno, proporcje są umowne a granice zatarte. Nie jestem świątobliwym pustelnikiem, nie samo dobro czyniłem w życiu. Ale jeżeli mam wybierać pomiędzy jednym złem a drugim, to wolę nie wybierać wcale.
A także nas samych:
Ludzie – Geralt odwrócił głowę - lubią wymyślać potwory i potworności. Sami sobie wydają się wtedy mniej potworni. Gdy piją na umór, oszukują, kradną, leją żonę lejcami, morzą głodem babkę staruszkę, tłuką siekierą schwytanego w paści lisa lub szpikują strzałami ostatniego pozostałego na świecie jednorożca, lubią myśleć, że jednak potworniejsza od nich jest Mora wchodząca do chaty o brzasku. Wtedy jakoś lżej im się robi na sercu. I łatwiej im żyć.
