Deep Purple

Deep Purple


kraj: Wielka Brytania
gatunek: hard rock, heavy metal, blues rock
dekady: 1960, 1970, 1980, 1990, 2000
Angielska legenda modern hard rocka i pionierzy heavy metalu. W swojej muzyce z powodzeniem łączą także muzykę klasyczną z blues rockiem, czy nawet elementami popu i rocka progresywnego. Obecnie grają w składzie - Ian Gillan (wokal, harmonijka, kongi), Steve Morse (gitara), Roger Glover (gitara basowa), Ian Paice (instrumenty perkusyjne) oraz Don Airey (instrumenty klawiszowe).

Na początku był zespół, a właściwie supergrupa Roundabout. W jej skład weszli - Chris Curtis (perkusja), Jon Lord (klawisze), Ritchie Blackmore (gitara). Szybko z formacji odszedł Curtis. Tymczasem na wakujące miejsce basisty, z polecenia Lorda, przyjęto Nicka Simpera. formację zasilili także – Rod Evans (wokal) oraz Ian Paice (perkusja). Na wiosnę 1968 roku Blackmore zasugerował zmianę nazwy na Deep Purple.

Zadebiutowali w lipcu 1968 roku płytą „Shades of Deep Purple”, na którym znalazł się między innymi cover Beatlesów – „Help!”. Niedługo potem ruszyli w trasę koncertową, grając jako support przez formacją Cream. Cztery miesiące później ukazał się ich drugi longplay „The Book of Taliesyn”, z kolejną przeróbką znanego utworu, tym razem z repertuaru Neila Diamonda – „Kentucky Woman”). Idąc za ciosem, w lecie następnego roku, swoją premierę miał ich trzeci album studyjny – „Deep Purple”, na którym w grze Lorda słychać wpływy między innymi Bacha i Rimskiego – Korsakowa. Po wyczerpującym tournee, okazało się że dotychczasowa wytwórnia płytowa Tetragrammaton ma ogromne problemy finansowe i niestety musi ogłosić upadłość, zostawiając muzyków bez pieniędzy i planów na przyszłość. Na szczęście firma została przejęta przez Warner Bros. Records, która zgodziła się wydawać albumy grupy. Zbiegło się to w czasie z przetasowaniami personalnymi wewnątrz formacji – ze składem pożegnali się Evans i Curtis. Szukając nowego wokalisty – Bloackmore zaproponował młodego Terry’ego Reida , który deklarował chęć przyłączenia się do nowopowstałego Led Zeppelin, z czasem jednak postawił na karierę solową. Poprzez wspólnych znajomych – na próby zaproszono w końcu Iana Gillana, grającego wtedy w formacji Episode Six oraz basistę Rogera Glovera. W ten sposób ukształtował się skład zespołu, mający przejść do historii muzyki jako „kwintesencja Deep Purple”.

We wrześniu 1969 roku muzycy, wspólnie z Royal Philharmonic Orchestra, wykonali w Royal Albert Hall - „Concerto for Group and Orchestra”, do której muzykę napisał Lord, a słowa – Gillan). Jest to o tyle ważne, że pozycja ta pozostaje jednym z pierwszych – udanych fuzji muzyki klasycznej z rockiem, szczególnie w wykonaniu Gillana i Blackmore’a. Złośliwi wprawdzie nazwali zespół „grupą grającą z towarzyszeniem orkiestry”, ale muzyków wcale to nie zniechęciło. Przeciwnie, Lord pod koniec następnego roku nagrał „Gemini suite”, w której ponownie znalazły się partie orkiestralne.

W połowie 1970 roku ukazał się album „In Rock”, już samym tytułem potwierdzający wątpiącym, w którym kierunku muzycznym zmierza grupa. Na krążku znalazło się motoryczne nagranie „Bloodsucker” oraz kamień milowy w historii rocka – „Child In Time”. Unikalna symbioza gitary Blackmore’a z organami Lorda, okraszona mocnym wokalem Gillana i wzmocniona fuzją sekcji rytmicznej Paice’a i Glovera sprawiły, że cała płyta stała się znakiem rozpoznawczym formacji dla wszystkich fanów muzyki rockowej na świecie.

Rok później do sklepów trafił ich kolejny longplay – „Fireball” (ulubiony Gillana, reszta zespołu nie do końca podziela jego zdanie), promowany przez tytułowe nagranie i kompozycję „Strange Kind of Woman”, która wprawdzie nie znalazła się na krążku, to jednak pochodziła z jednej sesji nagraniowej. Podczas promocyjnego tournee grupa rozpoczęła prace nad nowym materiałem, W ten sposób powstało nagranie „Highway Star”. Trzy miesiące później formacja przeniosła się do Szwajcarii, by w spokoju poświęcić się sesjom do nowego albumu - „Machine Head”. Część miała być nagrywana w kasynie w Montreaux, ale z powodu pożaru trzeba było wszystko przenieść do pobliskiego Grand Hotelu. Obserwując i zapisując przebieg wypadków – powstał tekst do słynnego „Smoke on the Water”, a riff gitarowy, rozpoczynający nagranie i przewijający się przez całą kompozycję przez wielu uważany jest za najbardziej charakterystyczny motyw, nie tylko w historii zespołu, ale w całej muzyce rockowej. Na krążku znalazły się także, klasyczne dziś, „Space Truckin'”, „Lazy” oraz wspomniana wcześniej „Highway Star”. Trzeba ponadto przyznać, że grupa miała wtedy imponujące tempo pracy – w przeciągu zaledwie trzech i pół roku wspólnego grania – wydała sześć płyt długogrających, na których znalazło się wiele niezapomnianych przebojów, śmiało mogących być nazwanymi – arcydziełami. Do tego muzycy praktycznie non stop byli w trasie i grali koncerty! Wielkie tournee 1982 roku, obejmujące swoim zasięgiem Amerykę Północną i Japonię stało się przyczynkiem do podwójnego koncertowego albumu – „Made in Japan”. Do dziś ten krążek pozostaje jednym z najbardziej popularnych koncertowych wydawnictw w szeroko pojętej muzyce popularnej. Na początku następnego roku do sklepów trafiła ich nowa płyta – „Who Do We Think We Are” z niezapomnianą „Woman from Tokyo”.

Takie mordercze tempo pracy musiało przełożyć się na stosunki panujące wewnątrz składu. Do poważnego kryzysu doszło w lecie 1973 roku, gdy Gillan, w wyniku kolejnej kłótni z Blackmorem, opuścił zespół. W jego ślady poszedł także Glover, który w całym starciu trzymał stronę wokalisty. Zespół był na granicy rozpadu. Trzeba było wstrzymać jakiekolwiek plany i rozpocząć poszukiwania nowego wokalisty. Dostępne były dwie kandydatury – Szkota Angusa Camerona McKinlay’a oraz Anglika Davida Coverdale’a. Pierwszy nie miał dostatecznie silnego wokalu, by udźwignąć zadanie, drugi był wtedy zupełnie nieznany. Dodatkowo pojawił się ten trzeci - Glenn Hughes. Ostatecznie muzycy zdecydowali się na Coverdale’a oraz Hughesa, mającego pełnić rolę nie tylko basisty, lecz także wspierać wokalistę. W ten sposób narodził się tak zwany „trzeci skład Deep Purple”. W tym ustawieniu zespół wydał w lutym 1974 roku blues – rockowy album „Burn”. Brzmienie zespołu zyskało nową przestrzeń – pojawił się ciekawy duet harmonii wokalnych, a także elementy funku. Szczególnie słychać to było na kolejnym krążku – „Stormbringer”. Oprócz utworu tytułowego, stacje radiowe chętnie puszczały także „The Gypsy” i „Soldier Of Fortune”.

Mimo sukcesu, jaki odniosły oba albumy – Blackmore nie krył swojego niezadowolenia, że muzyka formacji zmierza w kierunku funky i soul. W rezultacie, na wiosnę 1975 roku, opuścił Deep Purple i wspólnie ze swoim znajomym, Ronnniem Jamesem Dio założył grupę - Blackmore's Rainbow, która po pierwszym albumie skróciła nazwę do Rainbow. Wraz z odejściem gitarzysty ze składu, dla wielu skończyła się pewna historia. Do dziś są zresztą tacy, którzy nie mogą się z tym pogodzić i kręcą nosem na wszystko, co tylko firmują Purple. Bez wątpienia – zakończył działalność jeden z największych składów w historii rocka. Reszta grupy nie chciała jednak kończyć kariery i postanowiła znaleźć kogoś na miejsce, jak się wtedy wszystkim wydawało – „niezastąpionego” Blackmore’a. Ku zaskoczeniu fanów – do wspólnego grania zaproszono Amerykanina Tommy’ego Bolina, członka kilku zapomnianych już grup z lat 60. W rezultacie, powstał album „Come Taste the Band”, który światło dzienne ujrzał w październiku 1975 roku. Mimo sprzecznych opinii, wymiana personalna przyniosła po raz kolejny, jeszcze bardziej wyraźne funkowe brzmienie, które zmieszano z hard rockiem. Niestety nasilające się uzależnienie wokalisty od narkotyków, notoryczne odwoływane koncerty spowodowały, że byt formacji znów był zagrożony. Koniec nadszedł podczas tournee w marcu następnego roku. Nie wytrzymując już atmosfery, po koncercie w Liverpool Empire Theatre, Coverdale ze złami w oczach zszedł ze sceny i powiedział, że nie ma już żadnego zespołu. Decyzja o odejściu ze składu utrzymywana była w tajemnicy do końca trasy. Oficjalnie poinformowano o tym opinię publiczną w lipcu 1976 roku. Pół roku później, na skutek przedawkowania narkotyków – zmarł Bolin. Miał zaledwie 25 lat.

Po rozpadzie i faktycznym zawieszeniu działalności – muzycy nawiązali współpracę z innymi zespołami, jak Rainbow, Whitesnake, Black Sabbath i Gillan. W 1980 roku , bez porozumienia z resztą członków, Evans, jako jedyny z oryginalnego składu reaktywował grupę. Sprawa rozbiła się oczywiście o sąd – muzyk przegrał i został zobowiązany do zapłacenia grzywny w wysokości ponad 600 tysięcy dolarów za używanie nazwy, do której nie miał praw.

W kwietniu 1984 roku doszło do ponownego zejścia się tak zwanego klasycznego składu Deep Purple. Pół roku później, Blackmore, Gillan, Glover, Lord i Paice wydali płytę – „Perfect Strangers”. Oprócz tytułowego nagrania, nazywanego „ lat 80.”, na uwagę zasługiwał także „Knockin’ At Your Back Door”. Krążek sprzedawał się znakomicie, a grupa ruszyła w promocyjne tournee, obejmujące Australię, Amerykę Północną i Europę. Trasa była sukcesem, nie tylko pod względem artystycznym, lecz także finansowym. Zespół wystąpił na festiwalu w Knebworth, gdzie supportowali go Scorpionsi, a oprócz nich, na scenie pojawili się między innymi UFO, Blackfoot i Meat Loaf. Mimo fatalnej pogody – występ obejrzało ponad 80 tysięcy widzów.

Trzy lata później do sklepów trafił ich kolejny longplay – „The House of Blue Light” i znów ruszyli w trasę, którą niestety trzeba było przerwać, gdyż Blackmore złamał na scenie palec i nie mógł dalej grać. W 1988 roku fani mogli kupić nowe koncertowe wydawnictwo „Nobody’s Perfect”, na które w większości złożyła się setlista podobna do tej z „Made in Japan”.

W następnym roku ponownie doszło do ostrych starć między muzykami, w efekcie czego Gillan ponownie opuścił zespół. Zastąpił go, znany z Rainbow, Joe Lynn Turner. W tym ustawieniu nagrano płytę „Slaves & Masters”, która ujrzała światło dzienne w 1990 roku. Blackmore przyznał potem, że jest to jego ulubiony longplay w dorobku Purpli, choć przez wielu krążek nazywany bywa złośliwie „Deep Rainbow album”. Po skończonej trasie koncertowej, gdy zbliżała się 25. rocznica założenia formacji – wytwórnia oraz wszyscy muzycy, z wyjątkiem gitarzysty, zażądali powrotu Gillana do składu. Blackmore niechętnie zgodził się na to i ponownie w klasycznym składzie doszło do nagrania płyty „The Battle Rages On”. Nie upłynęło jednak wiele czasu, a tarcia między tymi dwoma muzykami znów dały o sobie znać, szczególnie widoczne było to podczas świetnie przyjętego europejskiego tournee. Nie mogąc już tego znieść - w listopadzie 1993 roku Blackmore ogłosił, że odchodzi ze składu i okazała się to decyzja nieodwołalna. Nigdy już nie wrócił do Purpli. Podczas japońskiej części trasy – zastąpił go Joe Satriani i choć współpraca między muzykami układała się na tyle dobrze, że zaproponowano mu udział w zespole na prawach stałego członka, ten musiał jednak odmówić z powodu zaciągniętych wcześniej przez siebie zobowiązań zawodowych. Z nieco innych powodów – grania w Purplach odmówił inny znany gitarzysta – Yngwie Malmsteen, odpowiadając, że choć zna na pamięć wszystkie utwory grupy, to jednak Blackmore jest dla niego ogromnym autorytetem i po prostu nie jest godzien zająć jego miejsce. Był to chyba największy komplement, na jaki mógł się zdobyć ten zadufany w sobie, choć skądinąd genialny muzyk, określający siebie „bogiem gitary”. Nie zmieniało to jednak faktu, że Purple wciąż byli bez gitarzysty. W toku poszukiwań, wakat objął w końcu Steve Morse (Dixie Greps, Kansas) i gra w składzie do dziś.

Przyjęcie nowego muzyka do zespołu odświeżyło jego brzmienie. W 1996 roku do rąk fanów trafił kolejny studyjny album formacji – „Purpendicular”, na którym zaprezentowała mieszankę różnych gatunków i stylów muzycznych. Dwa lata później, w nieco cięższej odsłonie, ukazał się longplay „Abandon”. W 1999 roku, Lord, dzięki pomocy jednego z fanów, ponownie odtworzył partyturę do znanego sprzed lat „Concerto for Group and Orchestra”, gdyż oryginał niestety zaginął. Do ponownego występu, tym razem z towarzyszeniem londyńskiej orkiestry symfonicznej, doszło we wrześniu 1999 roku. Koncert, zawierający także utwory z solowych dorobków członków zespołu został wydany w następnym roku jako „Live at the Royal Albert Hall”. Na początku 2000 roku, kilka występów w Tokio dało asumpt do części boxu „The Soundboard Series”.

W 2002 roku, Jon Lord, jako jedyny obok Paice’a, stały członek wszystkich składów formacji – ogłosił swoją muzyczną emeryturę w formacji. Chciał teraz poświęcić się muzyce orkiestralnej, która była jego wielkim muzycznym projektem od lat 60. Jego miejsce w składzie przejął inny weteran klawiszy – Don Airey, znany ze współpracy z Rainbow, Ozzym Osbournem, Black Sabbath i Whitesnake. Muzyk nie był debiutantem w Purplach – rok wcześniej zastąpił leczącego wtedy kolano Lorda.

W następnym roku, po prawie pięciu latach przerwy, zespół ponownie wszedł do studia, by nagrać nowy album – „Bananas”. Zaraz po wydaniu płyty ruszyli w trasę, zaliczając między innymi występ na Live 8 w Kanadzie. Jeszcze w październiku tego roku wydali kolejny longplay – „Rapture on the Deep” i znów pojechali na tournee.

Z początkiem 2010 roku, grupa planuje wejść do studia i rozpocząć pracę nad swoim dziewiętnastym albumem.

Słuchaj w serwisie RMF ON:

RMF RockRMF Classic RockRMF 80sRMF Hard & HeavyRMF 60sRMF 70sRMF NostalgiaRMF 3

Live At Inglewood 1968
Live At Inglewood 1968
1. Hush • 2. Kentucky Woman • 3. Mandrake Root • 4. Help • 5. Wring That Neck • 6. River Deep, Mountain High • 7. Hey Joe
Rapture Of The Deep
Rapture Of The Deep
1. Money Talks • 2. Girls Like That • 3. Wrong Man • 4. Rapture of the Deep • 5. Clearly Quite Absurd • 6. Don't Let Go • 7. Back to Back • 8. Kiss Tomorrow Goodbye • 9. MTV • 10. Junkyard Blues • 11. Before Time Began
Bananas
Bananas
1. House of pain • 2. Sun goes down • 3. Haunted • 4. Razzle dazzle • 5. Silver tongue • 6. Walk on • 7. Pictures of innocence • 8. I've got your number • 9. Never a word • 10. Bananas • 11. Doing it tonight • 12. Contact lost
Abandon
Abandon
1. Any Fule Kno That • 2. Almost Human • 3. Don't Make Me Happy • 4. Seventh Heaven • 5. Watching the Sky • 6. Fingers to the Bone • 7. Jack Ruby • 8. She Was • 9. Whatsername • 10. '69 • 11. Evil Louie • 12. Bloodsucker
Made in Japan (remastered)
Made in Japan (remastered)
CD 1 - Made In Japan • 1. Highway Star • 2. Child in Time • 3. Smoke on the Water • 4. The Mule • 5. Strange Kind of Woman • 6. Lazy • 7. Space Truckin' • • Cd 2 - The Encores • 1. Black Night • 2. Speed King • 3. Lucille (Albert Collins, Richard Penniman)
Purpendicular
Purpendicular
1. Ted the Mechanic • 2. Loosen My Strings • 3. Soon Forgotten • 4. Sometimes I Feel Like Screaming • 5. Cascades: I'm Not Your Lover • 6. The Aviator • 7. Rosa's Cantina • 8. A Castle Full of Rascals • 9. A Touch Away • 10. Hey Cisco • 11. Somebody Stole My Guitar • 12. The Purpendicular Waltz
The Battle Rages on...
The Battle Rages on...
1. The battle rages on • 2. Lick it up • 3. Anya • 4. Talk about love • 5. Time to kill • 6. Ramshackle man • 7. A twist in the tale • 8. Nasty piece of work • 9. Solitaire • 10. One man's meat
Slaves and Masters
Slaves and Masters
1. King of Dreams • 2. The Cut Runs Deep • 3. Fire in the Basement • 4. Truth Hurts • 5. Breakfast in Bed • 6. Love Conquers All • 7. Fortuneteller • 8. Too Much Is Not Enough • 9. Wicked Ways
The House of Blue Light
The House of Blue Light
1. Bad Attitude • 2. The Unwritten Law • 3. Call of the Wild • 4. Mad Dog • 5. Black and White • 6. Hard Lovin' Woman • 7. The Spanish Archer • 8. Strangeways • 9. Mitzi Dupree • 10. Dead or Alive
Perfect Strangers
Perfect Strangers
1. Knocking at Your Back Door • 2. Under the Gun • 3. Nobody's Home • 4. Mean Streak • 5. Perfect Strangers • 6. A Gypsy's Kiss • 7. Wasted Sunsets • 8. Hungry Daze
Come Taste the Band
Come Taste the Band
1. Comin' Home • 2. Lady Luck • 3. Gettin' Tighter • 4. Dealer • 5. I Need Love • 6. Drifter • 7. Love Child • 8. This Time Around/Owed to 'G' • 9. You Keep on Moving
Stormbringer
Stormbringer
1. Stormbringer • 2. Love Don't Mean a Thing • 3. Holy Man • 4. Hold On • 5. Lady Double Dealer • 6. You Can't Do It Right • 7. Highball Shooter • 8. The Gypsy • 9. Soldier of Fortune
Burn
Burn
1. Burn • 2. Might Just Take Your Life • 3. Lay Down, Stay Down • 4. Sail Away • 5. You Fool No One • 6. What's Going on Here • 7. Mistreated • 8. "A" 200
Who Do We Think We Are
Who Do We Think We Are
1. Woman from Tokyo • 2. Mary Long • 3. Super Trouper • 4. Smooth Dancer • 5. Rat Bat Blue • 6. Place in Line • 7. Our Lady
Machine Head
Machine Head
1. Highway Star • 2. Maybe I'm a Leo • 3. Pictures of Home • 4. Never Before • 5. Smoke On The Water • 6. Lazy • 7. Space Truckin'
Fireball
Fireball
1. Fireball • 2. No No No • 3. Strange Kind of Woman • 4. Anyone's Daughter • 5. The Mule • 6. Fools • 7. No One Came
Deep Purple in Rock
Deep Purple in Rock
1. Speed King • 2. Bloodsucker • 3. Child In Time • 4. Flight Of The Rat • 5. Into The Fire • 6. Living Wreck • 7. Hard Lovin' Man
Deep Purple
Deep Purple
1. Chasing Shadows • 2. Blind • 3. Lalena • 4. Fault Line / The Painter • 5. Why Didn't Rosemary? • 6. Bird Has Flown • 7. April
The Book of Taliesyn
The Book of Taliesyn
1. Listen, Learn, Read On • 2. Hard Road (Wring That Neck) • 3. Kentucky Woman • 4. Exposition/We Can Work It Out • 5. The Shield • 6. Anthem • 7. River Deep, Mountain High
Shades of Deep Purple
Shades of Deep Purple
1. And the Address • 2. Hush • 3. One More Rainy Day • 4. Prelude: Happiness/I'm So Glad • 5. Mandrake Root • 6. Help! • 7. Love Help Me • 8. Hey Joe
Anya  1994  
Black Night  1970  
Black Night (Live)  1994
Bloodsucker  1970
Burn  1974  
Child in Time  1970  
Demon's Eye  1978  
Fireball  1971  
Hey Joe  1968
Highway Star  1972  
Highway Star (Live)  1972
Hush  1968  
Knocking At Your Back Door  1984
Perfect Strangers  1985  
Pictures of Home  1972
Rapture Of The Deep  2005  
Smoke On The Water  1973  
Smoke On The Water (Live)  1997
Sometimes I Feel Like Screaming  1996  
Space Truckin'  1972  
Speed King  1970  
Stormbringer  1974
Strange Kind of Woman  1971  
The Battle Rages On  1993
When The Blind Man Cries  1996  
Woman From Tokyo  1973  
28 lutego 1940
W Atlancie w stanie Georgia, urodził się Joe South (właściwie Joe Souter), wokalista, gitarzysta i kompozytor, autor wielkiego przeboju "Hush". Dzięki temu utworowi grupa Deep Purple przebiła się na listach przebojów. Największe przeboje solowe Southa to "Games People Play" (1969) i "Walk A Mile In My Shoes" (1970). W 1971 roku zakończył karierę muzyczną.
10 listopada 1940
W Harrow w Anglii urodził się brytyjski muzyk rock and rollowy, wokalista - showman i samozwańczy arystokrata - Screaming Lord Sutch, który naprawdę nazywał się David Sutch. W jego zespole pierwsze kroki stawiały takie późniejsze gwiazdy rocka jak Jimmy Page (Led Zeppelin), Jeff Beck, Ritchie Blackmore (Deep Purple), John Bonham (Led Zeppelin), czy Keith Moon (The Who). Sutch zmarł 16 czerwca 1999.
9 czerwca 1941
W Leicester urodził się Jon Douglas Lord, brytyjski pianista i wirtuoz organów Hammonda, współzałożyciel grupy Deep Purple, którą opuścił w roku 2002. Grał również z zespołami Whitesnake, Paice, Ashton & Lord, Artwoods i Flowerpot Men.
19 stycznia 1945
W Edynburgu urodził się Rod Evans, brytyjski wokalista i kompozytor. Współzałożyciel i pierwszy wokalista grupy Deep Purple, od której odszedł w w 1970 roku po nagraniu 3 płyt. Zastąpił go Ian Gillan.
14 kwietnia 1945
W Weston-Super-Mare w Anglii urodził się Ritchie Blackmore, gitarzysta zespołów Deep Purple, Rainbow i Blackmore's Night.
19 sierpnia 1945
W Hounslow w hrabstwie Middlesex w Anglii urodził się Ian Gillan, najsłynniejszy wokalista legendarnej grupy rockowej Deep Purple. W swych najlepszych czasach jego głos miał rozpiętość pięciu oktaw.
3 listopada 1945
W Norwood Green urodził się Nick Simper, pionier hard rocka, basista i współzałożyciel zespołu Deep Purple.
30 listopada 1945
W Brecon urodził się walijski basista - Roger Glover. Jego macierzystym zespołem była i jest grupa Deep Purple. Muzyk udzielał się także w formacji swojego kolegi, Richie'ego Blackmore'a - Rainbow.
29 czerwca 1948
W Nottingham urodził się Ian Anderson Paice, brytyjski perkusista, członek legendarnej grupy Deep Purple, a także Whitesnake.
1 sierpnia 1951
Urodził się Tommy Bolin, gitarzysta grupy Deep Purple. Zastąpił w niej w 1975 roku Ritchiego Blackmore'a. Nagrał z nimi tylko jeden album - "Come Taste The Band" (1975). Zmarł 4 grudnia 1975 roku.
22 września 1951
W Saltburn-by-the-Sea w Anglii urodził się wokalista rockowy David Coverdale. Zasłynął przede wszystkim jako frontman zespołu Deep Purple (w latach 1973-84), a następnie jako wokalista swojego zespołu Whitesnake.
21 sierpnia 1952
W Cannock w Wielkiej Brytanii urodził się Glenn Hughes, w latach 1973-76 gitarzysta basowy i wokalista grupy Deep Purple. Wcześniej związany był z grupą Trapeze. Od 1977 roku śpiewa i nagrywa solo.
28 lipca 1954
Urodził się amerykański gitarzysta Steve Morse, który na koncie ma między innymi współpracę z takimi zespołami jak Dixie Dregs, Kansas i Deep Purple.
20 kwietnia 1968
Deep Purple po raz pierwszy wystąpili na żywo. Koncert odbył się w miejscowości Tastrup, w Danii, a grupa nie nazywała się wtedy jeszcze Deep Purple, ale Roundabout.
6 grudnia 1968
Ukazał się drugi singiel grupy Deep Purple z kompozycją Neila Diamonda - "Kentucky Woman". W roli wokalisty występował jeszcze Rod Evans.
6 czerwca 1969
Wykrystalizował się najsłynniejszy skład Deep Purple - Richie Blackmore, Ian Gillan, Jon Lord, Ian Paice, Roger Glover, który nagrał legendarne albumy "In Rock", "Fireball" czy "Made In Japan". W tym składzie muzycy spotkali się ponownie w latach 80., czego efektem była między innymi znakomita płyta "Perfect Strangers". Polscy fani mogli zobaczyć grupę w jej najsłynniejszym składzie tylko raz, w Zabrzu na początku lat 90.
24 września 1969
W londyńskiej sali Royal Albert Hall odbył się koncert grupy Deep Purple, który w 1969 roku został wydany na płycie "Concerto for Group and Orchestra".
3 grudnia 1971
Podczas koncertu Franka Zappy i Mothers Of Invention w sali Casino w Montreux jeden z widzów wystrzelił sztuczne ognie, od których zapalił się dach. Nikt nie został ranny jednak Frank stracił sprzęt wartości 50 tysięcy dolarów. Pod wpływem tego właśnie wydarzenia Deep Purple, którzy byli w tym samym czasie w Motreux, napisali "Smoke On The Water”.
9 marca 1972
W sali Paris Theatre w Londynie odbył się jeden z dwóch koncertów Deep Purple, które następnie ukazały się na płycie "Deep Purple in Concert" (1980). Pierwszy koncert został nagrany w lutym 1970 w BBC Studios.
29 czerwca 1973
Po koncercie w Osace Ian Gillan, wokalista Deep Purple, odszedł z zespołu. Na krótko zastąpił go Graham Bonnet, a następnie David Coverdale.
3 grudnia 1976
Zmarł Tommy Bolin - gitarzysta zespołu Deep Purple. Przyczyną śmierci było przedawkowanie narkotyków. Miał 25 lat.
4 grudnia 1976
W wieku 25 lat, po przedawkowaniu narkotyków, zmarł Tommy Bolin, gitarzysta grupy Deep Purple.
12 lipca 1979
Perkusista Deep Purple, Ian Paice, dołączył do zespołu Whitesnake.
18 kwietnia 1984
Ian Gillan, Richie Blackmore, Jon Lord, Roger Glover i Ian Paice, czyli Deep Purple, spotkali się w biurze Thames Talen, w Nowym Jorku, gdzie podpisali nowy kontrakt na 10 milionów dolarów. Zobowiązali się wówczas nagrać pięć albumów studyjnych.
28 czerwca 1985
Grupa Deep Purple wystąpiła w czasie festiwalu w Knebworth. Był to pierwszy od 9 lat publiczny koncert zespołu.
16 czerwca 1999
W Londynie zmarł Screaming Lord Sutch. Artysta popełnił samobójstwo prawdopodobnie w związku z depresją. W jego zespole pierwsze kroki stawili między innymi Jimmy Page (Led Zeppelin), Jeff Beck, Ritchie Blackmore (Deep Purple), John Bonham (Led Zeppelin), czy Keith Moon (The Who).
26 września 1999
W Royal Albert Hall w Londynie wystąpił zespół Deep Purple z towarzyszeniem Royal Philharmonic Orchestra.